اسپینینگ یا شکل دهی چرخشی یکی از روش های شکل دهی فلزات است که قابلیت تولید حجم های تو خالی و بدون درز با محور تقارن را دارد. اساس فرآیند شکل دهی چرخشی، را میتوان مشابه عملکرد چرخ سفالگری دانست که با چرخش قطعه و اعمال نیروی نقطه ای انجام می شود. فن اصلی در این روش شکل دهی که در تمام انواع این فرایند مشترک است، عبارت از بستن یک ورقه فلزی به سطح مندرل (سنبه) و شکل دادن به آن توسط یک غلطک در یک مرحله یا یک سری از مراحل متوالی میباشد (شکل ۱).
فلزکاران باستان در منطقه ای که امروزه به نام سوریه یا ترکیه شرقی شناخته می شود، در اوایل ۳۰۰۰ قبل از میلاد می دانستند که چگونه مس را همراه قلع ذوب کرده تا فلزی به نام برنز تولید نمایند. گاهی مواقع حتی بدون اینکه آگاه باشند برنج هم تولید می کردند، چراکه خاکه های سنگ معدن قلع و روی گاهی باهم یافت می شود و هر ۲ فلز رنگ و ساختار مشابهی دارند.حدود سال های ۲۰ قبل از میلاد تا ۲۰ بعد از میلاد، فلزکاران کناره دریای مدیترانه توانستند سنگ معدن روی را از سنگ هایی که شامل قلع بودند تشخیص داده و شروع به آسیاب کردن روی همراه با مس به منظور ساخت سکه های برنجی و موارد دیگر کردند. بخش اعظم روی از گرمادهی ماده معدنی به نام کالامین بدست می آید، که شامل ترکیبات مختلف از روی می باشد. از سال ۳۰۰ میلادی، صنعت فلزکاری برنج در آنچه امروزه آلمان و هلند نامدار هستند، پیشرفت کرد.
دستگاه تراش ماشین ابزاری است، که برای تراشیدن و شکلدهی به قطعات چوبی و فلزی معمولاً دوار به کار میرود. به دلیل تولید اقتصادی با دقت بالا و کیفیت دستگاه تراش را در فرمها و شکلهای مختلفی میسازند اکثر قطعات ماشین آلات دارای مقاطع دایرهای بوده و قابل تولید با ماشین تراش میباشند و از طرفی به منظور ارزان بودن و سرعت بالای تراشکاری نسبت به سایر روشها استفاده از ماشین تراش یک روش معمول و پر استفاده در صنعت میباشد.
تراشکاری (به انگلیسی: Turning) عبارت است از شکلدهی فلزات به روش برادهبرداری با استفاده از ماشین تراشکاری. در این روش از شکلدهی فلزات، فلز که عمدتاً به شکل استوانه است (البته اشکال دیگر فلز نیز قابل استفادهاست)، با قدرت و سرعت معین به چرخش درآمده و با حرکت تیغچههای تراشکاری بر روی آن، عمل برادهبرداری با عمق و سرعت معین انجام میشود.
محور حرکت قطعه میتواند خط صاف یا در راستای مجموعهای از منحنیها و زوایا باشد. معمولاً اصطلاح تراشکاری برای توضیح تولید سطح خارجی با عمل تراش به کار برده میشود، در حالی که برای تولید سطوح داخلی از واژه بورینگ استفاده میشود؛ به همین دلیل، عبارت «تراشکاری و بورینگ» برای خانواده بزرگتری از فرایندها به نام تراشیدن استفاده میشود.
تراشکاری میتواند به صورت دستی با دستگاه تراش سنتی که نیازمند نظارت دایمی اپراتور میباشد، یا با استفاده از دستگاه تراش اتومات انجام شود. امروزه رایجترین دستگاه اتومات CNC (کنترل عددی) میباشد.
موفقیت در فرآیندهای ماشینکاری (فرزکاری , تراشکاری و …) به انتخاب ابزار (تیغه برش) مناسب از نظر جنس , شکل و اندازه برای هر کار مرتبط می باشد. مواد زیادی با ویژگیها, قابلیتها و قیمت های مختلف برای ساخت ابزار تراش در دسترس می باشند که فولادهای آلیاژی پر کربن , فولادهای با آلیاژ کم و متوسط , فولاد ابزار تندبر (HSS) , آلیاژهای ریختگی کبالت , کاربیدهای سمانته, کاربیدهای ریختگی , کاربیدهای روکش شده, فولادهای تندبر روکش دار, سرامیک ها, سرمت ها, سرامیک های تقویت شده , نیترید بور مکعبی (CBN) و الماس های تک و چند بلوره شامل می شوند.
در ماشینکاری , هرچه سرعت براده برداری بیشتر باشد , زمان لازم برای ماشینکاری کاهش پیدا می کند که همین امر می تواند سبب کاهش هزینه تولید گردد.
